Kartagina, Amfiteratr

Kiedy Rzym zburzył fenicką Kartaginę w 146 roku p.n.e., wydawało się, że to koniec. Ale sto lat później Juliusz Cezar postanowił ją wskrzesić. Na ruinach punickiego miasta powstała Colonia Julia Carthago – rzymska kolonia, która szybko stała się jednym z najbogatszych miast Afryki. Nowa Kartagina była zupełnie inna: monumentalne termy Antoninusa, amfiteatr, akwedukty, forum, świątynie i wille świadczyły o potędze imperium. Z biegiem czasu miasto stało się centrum administracyjnym całej rzymskiej Afryki i drugim po Rzymie miastem zachodniej części imperium. To tutaj mieszkali bogaci właściciele ziemscy, a okoliczne pola dostarczały zboże, oliwę i wino dla całego imperium. Ale historia Kartaginy nigdy nie pozwalała jej długo odpocząć.W 439 roku Wandalowie – lud germański, który wędrował przez Europę – przypłynęli z Hiszpanii i zdobyli Kartaginę.Zajęli miasto niemal bez walki i uczynili z niego stolicę swojego królestwa. Zachowali wiele z rzymskiej infrastruktury – używali łaźni, pałaców i amfiteatrów, a Kartagina nadal tętniła życiem.Ich flota panowała na Morzu Śródziemnym, a słowo „wandalizm” ma swoje źródło właśnie w micie o ich rzekomym niszczycielstwie (choć w rzeczywistości byli bardziej pragmatyczni niż barbarzyńscy). W 533 roku cesarz Justynian wysłał swojego wodza Belizariusza, by odbił Afrykę z rąk Wandalów. Kartagina znów stała się rzymska – tym razem bizantyjska. Przez kolejne sto lat była jednym z najważniejszych miast Bizancjum w Afryce Północnej. Aż w 698 roku nadszedł kolejny rozdział – Arabowie. Po długim oblężeniu zniszczyli miasto niemal doszczętnie. Nie odbudowali go już – zamiast tego założyli Tunis, kilka kilometrów dalej, który z czasem przejął rolę nowej stolicy regionu. Ruiny Kartaginy zarosły, a kamienie z dawnych term i akweduktów posłużyły do budowy meczetów i pałaców w Tunisie