Kilimandżaro - Shira Camp 3850 m npm

Dzień drugi zaczynamy od porannego ogarniania obozu i pierwszej kontroli medycznej. Sprawdzamy, jak organizm radzi sobie z wysokością, i ruszamy w drogę. Przed nami najdłuższy odcinek całego trekkingu – 17 kilometrów. Początkowo wędrujemy przez las deszczowy – mglisty, wilgotny, pełen zapachu mokrej ziemi. Z czasem las zaczyna ustępować miejsca strefie kosodrzewiny i wrzosowisk. Docieramy do Shira Camp I, gdzie podczas lunchu dopada nas gwałtowna ulewa. Przeczekujemy ją i ruszamy dalej. Kolejny odcinek jest już mniej stromy i prowadzi nas w stronę Shira Camp II. Kilimandżaro wciąż pozostaje ukryte za chmurami. Jakby Bóg Gór zazdrośnie strzegł swojego szczytu i nie chciał jeszcze pozwolić nam go zobaczyć. Cały czas pozostajemy pod chmurami, ale wędrujemy już w słońcu, obserwując niezwykłą grę światła i chmur nad szczytem. Z każdym kilometrem zmienia się również krajobraz. Jest coraz mniej kosodrzewiny i wrzosowisk, a coraz więcej surowej, niemal pustynnej przestrzeni. Coraz wyraźniej przypominamy sobie, czym właściwie jest Kilimandżaro – ogromnym, wulkanicznym masywem wyrastającym ponad Afrykę. Towarzyszą nam kruki białoszyje – charakterystyczni mieszkańcy tych wysokości, których będziemy spotykać właściwie aż do samego szczytu. W końcu docieramy na płaskowyż Shira. Wieczorem nagrodą jest piękny zachód słońca, który na chwilę wynagradza nam wszystkie trudy dnia. A potem wracamy do naszej codziennej, obozowej rutyny. Kąpiel w chusteczkach dla niemowląt, czyszczenie nosa solą fizjologiczną, przepakowanie rzeczy, przygotowanie namiotu, kolacja i sen. Choć z tym snem nie było tak łatwo. Noc była trudna – wiatr mocno szarpał namiotem, a gdzieś w tle pozostawała niepewność, co przyniesie pogoda. Czy kolejna ulewa? Czy może wreszcie poprawa? Na wysokości każdy kolejny dzień zaczyna się od nowa.