Serengeti

Serengeti — największy i najbardziej legendarny park Tanzanii, znany na całym świecie przede wszystkim z Wielkiej Migracji. Tego miejsca po prostu nie mogło zabraknąć na mojej liście tanzańskich przygód. Choć przez krótkie mgnienie oka, po dwóch parkach pełnych zachwytów, emocji i spotkań ze zwierzętami, zaczęło mi się wydawać, że kolejny park już niewiele będzie w stanie nas zaskoczyć, Serengeti bardzo szybko udowodniło mi, jak bardzo się myliłam. Bo tutaj wrażeń było jeszcze więcej. Jeśli Tarangire należało do słoni, a Ngorongoro kojarzyć nam się będzie z niekończącymi się stadami zebr i spotkaniem z nosorożcami, to Serengeti jest bez wątpienia królestwem wielkich kotów. Lwów, gepardów, lampartów… i całej tej drapieżnej arystokracji afrykańskiej sawanny. To właśnie tutaj mogliśmy również dokończyć nasze własne „polowanie” na Wielką Piątkę — oczywiście wyłącznie z aparatem fotograficznym w ręku. Do Big Five zalicza się bowiem zwierzęta, które dawniej uważano za najtrudniejsze i najbardziej niebezpieczne do upolowania: lwa, lamparta, słonia, nosorożca i bawoła.To park, w którym sawanna sięga aż po horyzont i nawet jadąc przez cały dzień, ma się wrażenie, że jej końca po prostu nie da się osiągnąć. Już samym swoim ogromem Serengeti robi oszałamiające wrażenie. A kiedy doda się do tego prawdziwe „National Geographic” rozgrywające się dosłownie na naszych oczach, emocje pozostają w pamięci na długo. Bo tutaj właściwie za każdym zakrętem coś się działo. Tu dwa potężne słonie mierzyły się ze sobą, sprawdzając, który z nich jest silniejszy. Tam inny słoń najwyraźniej postanowił przetestować wytrzymałość naszego jeepa — i nasze nerwy przy okazji. Gdzieś dalej obserwowaliśmy polowanie lwów na antylopę, a jeszcze innym razem gepardy spokojnie konsumowały swoją zdobycz. Jednego poranka, niespełna kilometr od naszych namiotów, lwy upolowały ogromnego bawoła. Słysząc ich ryk o świcie, zaczęłam się więc poważnie zastanawiać nad jednym z najważniejszych pytań tego dnia: czy naprawdę muszę już teraz iść do toalety, czy może jednak rozsądniej będzie zostać bezpiecznie w namiocie i poczekać, aż życie obozowe zacznie się na dobre? Dylematy safari mają jednak zupełnie inny wymiar niż te, które znamy z codzienności. W innym miejscu obserwowaliśmy niezwykły taniec godowy strusia — spektakl, którego nie da się zaplanować ani zamówić w żadnym programie wycieczki. Gdzieś obok powoli budziły się hipopotamy, wyglądające jak wielkie, ciężkie i zupełnie niegroźne stworzenia. I właśnie tutaj kryje się jedna z ciekawszych afrykańskich pułapek pozorów. Hipopotam, mimo swojej pozornej ociężałości i niezgrabności, należy do najbardziej niebezpiecznych zwierząt Afryki i jest odpowiedzialny za wiele śmiertelnych ataków na ludzi. Potrafi być niezwykle szybki, bardzo terytorialny i zdecydowanie nie ma poczucia humoru, kiedy ktoś znajdzie się między nim a wodą. Serengeti nauczyło nas więc jednego: na sawannie nigdy nie wiadomo, co wydarzy się za chwilę. Możesz godzinami jechać przez pozornie spokojną, bezkresną przestrzeń, a potem nagle znaleźć się w samym środku wydarzeń, które do tej pory oglądało się tylko w telewizji. Tutaj National Geographic nie zaczyna się po włączeniu telewizora. Tutaj wystarczy otworzyć oczy.